شیمی در صنعت مواد غذایی

پروپیلن گلیکول در غذا: آیا این افزودنی بی خطر است؟

پروپیلن گلیکول در غذا

پروپیلن گلیکول در غذا: آیا این افزودنی بی خطر است؟

پروپیلن گلیکول یک ماده غذایی رایج و مواد آرایشی است که توسط مقامات غذایی ایالات متحده و اروپا به طور کلی ایمن تلقی می شود. با این حال، استفاده از آن در ضد یخ باعث نگرانی های بهداشتی شده است.

این مقاله به بررسی چیستی پروپیلن گلیکول، چرایی استفاده از آن و اینکه آیا برای سلامتی شما خطرناک است، می پردازد.

پروپیلن گلیکول چیست؟

پروپیلن گلیکول یک افزودنی غذایی مصنوعی است که به همان گروه شیمیایی الکل تعلق دارد.

این مایع بی رنگ، بی بو و کمی شربتی است که کمی غلیظتر از آب است. عملا طعم ندارد .

علاوه بر این، می تواند برخی از مواد را بهتر از آب حل کند و همچنین در حفظ رطوبت نیز خوب است. این آن را به عنوان یک افزودنی غذایی بسیار مفید می کند، بنابراین می توان آن را در طیف گسترده ای از غذاها و نوشیدنی های فرآوری شده یافت .

نام های دیگری که با آن شناخته می شود عبارتند از :

1،2-پروپاندیول
1،2-دی هیدروکسی پروپان
متیل اتیل گلیکول
تری متیل گلیکول

گاهی اوقات پروپیلن گلیکول با اتیلن گلیکول اشتباه گرفته می شود، زیرا هر دو به دلیل نقطه ذوب پایین در ضد یخ استفاده می شوند. با این حال، اینها یک ماده نیستند.

اتیلن گلیکول برای انسان بسیار سمی است و در محصولات غذایی استفاده نمی شود.

خلاصه پروپیلن گلیکول یک است
مایع مصنوعی، بی رنگ، بی بو، بی مزه که متعلق به همان است
کلاس شیمیایی به عنوان الکل نباید آن را با ماده سمی اشتباه گرفت
اتیلن گلیکول.

 

پروپیلن گلیکول در غذا: کجا و چگونه استفاده می شود؟

پروپیلن گلیکول معمولاً به عنوان یک افزودنی برای کمک به پردازش غذاها و بهبود بافت، طعم، ظاهر و ماندگاری آنها استفاده می شود.

در غذاها، پروپیلن گلیکول ممکن است به روش های زیر استفاده شود:

عامل ضد چسبندگی: از چسبیدن اجزای غذا به یکدیگر کمک می کند
و تشکیل توده ها، مانند سوپ های خشک یا پنیر رنده شده.
آنتی اکسیدان: عمر مفید مواد غذایی را با محافظت در برابر آنها افزایش می دهد
زوال ناشی از اکسیژن
حامل: سایر افزودنی های غذایی یا مواد مغذی مورد استفاده را حل می کند
پردازش، مانند رنگ ها، طعم ها یا آنتی اکسیدان ها.
تقویت کننده خمیر: نشاسته و گلوتن خمیر را اصلاح می کند تا بیشتر شود
پایدار.
امولسیفایر: از جدا شدن مواد غذایی مانند روغن و
سرکه در سس سالاد
نگهدارنده رطوبت: به غذاها کمک می کند تا سطح رطوبت ثابتی داشته باشند و متوقف شوند
آنها از خشک شدن به عنوان مثال می توان به مارشمالو، تکه های نارگیل و آجیل اشاره کرد.
کمک پردازش: برای افزایش جذابیت یا استفاده از یک غذا، برای
به عنوان مثال، برای شفاف کردن یک مایع.
تثبیت کننده و غلیظ کننده: می توان از آن برای نگه داشتن اجزای غذا در کنار هم یا غلیظ کردن آنها استفاده کرد
در طول و بعد از پردازش
بافت ساز: می تواند ظاهر یا حس دهان یک غذا را تغییر دهد.

پروپیلن گلیکول معمولا در بسیاری از غذاهای بسته بندی شده مانند مخلوط نوشیدنی ها، سس ها، سوپ های خشک، مخلوط کیک، نوشابه ها، ذرت بو داده، رنگ های غذایی، فست فودها، نان و محصولات لبنی یافت می شود (منبع مورد اعتماد).

همچنین در داروهای تزریقی، مانند لورازپام، و در برخی از کرم ها و پمادهایی که روی پوست استفاده می شود، مانند کورتیکواستروئیدها استفاده می شود .

به دلیل خواص شیمیایی آن، در طیف گسترده ای از محصولات بهداشتی و آرایشی نیز یافت می شود.

پروپیلن گلیکول در غذا

پروپیلن گلیکول در غذا

 

آیا پروپیلن گلیکول موجود در غذا خطرناک است؟

پروپیلن گلیکول “به طور کلی به عنوان ایمن شناخته می شود” (GRAS) توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) (منبع مورد اعتماد 8).

در ایالات متحده می توان از آن به عنوان افزودنی مستقیم و غیرمستقیم غذایی استفاده کرد. در اروپا، فقط مجاز به استفاده در غذا به عنوان حلال رنگ‌ها، امولسیفایرها، آنتی‌اکسیدان‌ها و آنزیم‌ها می‌باشد و حداکثر 0.45 گرم در هر پوند (1 گرم/کیلوگرم) در محصول نهایی غذایی مجاز است (9 منبع معتبر).

سازمان بهداشت جهانی حداکثر مصرف 11.4 میلی گرم پروپیلن گلیکول به ازای هر پوند از وزن بدن (25 میلی گرم بر کیلوگرم) در روز را توصیه می کند.

در مقایسه، یک نفر که علائم مسمومیت را داشت، روزانه 213 گرم پروپیلن گلیکول دریافت می کرد. برای یک بزرگسال 120 پوندی (60 کیلوگرمی)، این بیش از 100 برابر چیزی است که در رژیم غذایی متوسط ​​یافت می شود (منبع مورد اعتماد 9).

تنها یک مورد مستند از سمیت ناشی از غذا وجود دارد.

مردی مقادیر بسیار زیادی ویسکی دارچین حاوی پروپیلن گلیکول نوشید و بیهوش شد. در حالی که علائم او نیز به دلیل الکل بود، برخی از آنها را می توان به پروپیلن گلیکول نسبت داد (منبع معتبر 10).

به طور کلی، به غیر از افراد مبتلا به آلرژی و یک مورد مصرف بیش از حد، هیچ مورد دیگری از اثرات منفی یا سمی پروپیلن گلیکول در غذاها گزارش نشده است.

با این حال، از آنجایی که میزان مصرف فعلی بالاتر از سطح توصیه است ، ممکن است عاقلانه باشد که منابع غذایی را تا جایی که می توانید کاهش دهید.

 

چگونه می توانید از آن اجتناب کنید؟

در حالی که پروپیلن گلیکول به طور کلی بی خطراست ، اگر آلرژی دارید یا می خواهید مصرف خود را کاهش دهید، همچنان ممکن است از مصرف آن اجتناب کنید.

در بسیاری از محصولات غذایی مختلف یافت می شود و با بررسی لیست مواد تشکیل دهنده قابل شناسایی است. نام هایی که ممکن است در زیر آنها ذکر شود عبارتند از:

پروپیلن گلیکول
پروپیلن گلیکول مونو و دی استر
E1520 یا 1520

غذاهای رایج شامل نوشابه ها، مارینادها و سس ها، مخلوط کیک، فراستینگ، ذرت بو داده، رنگ های خوراکی، فست فودها، نان و محصولات لبنی هستند .

متأسفانه، اگر پروپیلن گلیکول به عنوان یک حامل یا حلال برای افزودنی دیگری مانند طعم یا رنگ به جای یک ماده مستقیم استفاده شود، ممکن است در برچسب مواد غذایی ذکر نشود .

با این حال، اکثر غذاهای حاوی آن، غذاهای ناسالم بسیار فرآوری شده هستند. با مصرف یک رژیم غذایی تازه، سالم و کامل، می توانید بدون دردسر زیاد از بسیاری از منابع اجتناب کنید.

شما همچنین می توانید برچسب محصولات آرایشی و بهداشتی را بررسی کنید، اگرچه اجتناب از آن ممکن است دشوار باشد. چندین وب سایت مفید وجود دارد که می تواند به شما در شناسایی محصولات حاوی آن کمک کند.

اگر به پروپیلن گلیکول آلرژی دارید، مهم است که قبل از مصرف برخی داروها به پزشک یا داروساز خود اطلاع دهید. معمولاً می توان یک جایگزین پیدا کرد.

خط پایین ( پروپیلن گلیکول در غذا )

پروپیلن گلیکول یک ماده شیمیایی مفید است که در طیف گسترده ای از محصولات در صنایع غذایی، دارویی، آرایشی و بهداشتی و تولید یافت می شود.

در حالی که مواردی از سمیت ناشی از دوزهای بسیار بالای دارو وجود دارد، به طور کلی یک ماده با سمیت بسیار کم در نظر گرفته می شود.

درصد کمی از افراد به پروپیلن گلیکول آلرژی دارند و ممکن است لازم باشد از محصولات حاوی آن اجتناب کنند.

با این حال، برای اکثر مردم، مقادیری که به طور منظم در محصولات غذایی یافت می شود، بی خطر در نظر گرفته می شود.

به خاطر داشته باشید که بیشتر غذاهای حاوی پروپیلن گلیکول، غذاهای ناسالم بسیار فرآوری شده هستند. یک رژیم غذایی تازه و کامل به طور طبیعی حاوی مقادیر کمتری از این افزودنی خواهد بود.

علائم چیست؟

مسمومیت با ضد یخ می تواند به تدریج و طی چند ساعت اتفاق بیفتد، بنابراین ممکن است بلافاصله پس از مصرف این ماده شیمیایی علائمی نداشته باشید. اگر احساس خوبی دارید، حتی ممکن است حادثه را به عنوان چیزی بیش از یک تماس نزدیک از بین ببرید. اما وضعیت به این سادگی نیست.

همانطور که بدن شما ضد یخ را جذب یا متابولیزه می کند، این ماده شیمیایی به مواد سمی دیگری مانند:

گلیکول آلدئید
اسید گلیکولیک
اسید گلیوکسیلیک
استون
فرمالدئید

بدن شما به آرامی شروع به واکنش به ضد یخ در سیستم شما می کند. مدت زمانی که طول می کشد تا اولین علامت ظاهر شود متفاوت است.

طبق ATSDR، اولین علائم ممکن است 30 دقیقه تا 12 ساعت پس از مصرف ایجاد شود و شدیدترین علائم حدود 12 ساعت پس از مصرف شروع می شود. علائم اولیه مسمومیت با ضد یخ ممکن است شامل احساس مستی باشد.

سایر علائم اولیه عبارتند از:

سردرد
خستگی
عدم هماهنگی
گیجی
لکنت زبان
حالت تهوع
استفراغ

همانطور که بدن شما به تجزیه ضد یخ در چند ساعت آینده ادامه می دهد، این ماده شیمیایی می تواند در عملکرد کلیه، ریه، مغز و سیستم عصبی شما اختلال ایجاد کند. آسیب اندام می تواند 24 تا 72 ساعت پس از مصرف رخ دهد.

همچنین ممکن است توسعه دهید:

تنفس سریع و پی در پی
ناتوانی در دفع ادرار
ضربان قلب سریع
تشنج

ممکن است هوشیاری خود را از دست بدهید و به کما بروید.

اگر شما یا شخص دیگری ضدیخ مصرف کردید، فوراً کمک بگیرید. مهم نیست که فقط مقدار کمی بود. هر چه زودتر کمک بگیرید، نتیجه بهتری خواهید داشت.

در کنار فرد بمانید.
هر گونه اسلحه، چاقو، دارو یا سایر مواردی که ممکن است باعث آسیب شود را بردارید.
گوش کنید، اما قضاوت نکنید، بحث نکنید، تهدید نکنید و فریاد نزنید.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *